De nieuwe regisseurs van het risicomanagement

28 oktober 2011 door

Veertig bevlogen knappe koppen tegenover elkaar in een Lagerhuisdebat. Het is smullen geblazen voor de fijnproevers op het gebied van sociale zekerheid. Intermediairs, juristen en verzekeraars trachten samen met de goeroe van de sociale zekerheid en een stafverzekeringsarts van het UWV al debatterend zich een weg te kappen door het oerwoud van de sociale zekerheid.

De ramen beslaan lichtelijk tijdens deze AEGON Masterclass Inkomen in Breukelen. Een ding is duidelijk voor de topspecialisten op de inkomensmarkt: Zonder goed kapmes overleef je deze tocht door de jungle aan regels, wetten en veranderende marktomstandigheden niet.

Trending topics in dit meeslepende debat: De Wet Inkomen naar Arbeidsvermogen (WIA), de Inkomensvoorziening Volledig Arbeidsongeschikten (IVA), het herkeuringsbeleid, de re-integratie, het verzuimbeleid en de kostbare fouten die daarmee door het bedrijfsleven worden gemaakt.

Het geld klotst in de bedrijven kennelijk tegen de plinten op, hoor ik deskundige Herwin Schrijver met enig cynisme zeggen. Zo gemakkelijk vloeit het verdiende geld volgens hem weer weg. Want aan de voorzijde in felle concurrentie wordt binnengehaald, verdampt aan de achterzijde door ontoereikend verzuim- en re-integratiebeleid.

Dat komt vooral door een gebrek aan kennis over de processen ter beteugeling van arbeidsongeschiktheid. Schrijver is de ultieme kenner op dit specifieke terrein. Hij is docent als het gaat om Verzuim, Re-integratie en Financiën.

De werkgevers, zo vang ik op, hebben volgens Schrijver geen benul wat een arbeidsongeschikte werknemer kost. Ik trouwens ook niet. Maar die schade kan volgens hem in de tonnen lopen. Per werknemer. Zes tot elf jaarsalarissen, als het tegen zit. Een vreesaanjagende kostenpost dus.

De ondernemers zijn echter bezig met corebusiness. Met geld verdienen. Logisch. De ellende met zieke werknemers hebben ze uitbesteed aan de afdeling P&O of HRM, aan de verzekeraars (bij eigenrisicodragers) of aan het UWV (bij niet-eigenrisicodragers). Dat is de consequentie van het schrappen van de oude WAO, waarin jaarlijks 110.000 arbeidsongeschikten terecht kwamen. Door de poortwachtersmaatregelen blijft de instroom thans beperkt tot 35.000 mensen.

In de bedrijven schiet de kennis tekort om het weglekken van  geld naar de sociale zekerheid te stelpen. Neem de weigerachtige werknemer die het proces naar genezing frustreert. De werkgever heeft de mogelijkheid diens uitkering voor twee tot vier maanden te schorsen. Nooit wordt die straf opgelegd. Maar verderop in het traject krijgt dat bedrijf zelf een boete omdat te weinig is gedaan om de zieke werknemer aan de slag te krijgen.

Een sanctie van het UWV van pakweg zo’n 20.000 tot 30.000 euro is geen uitzondering. Die straf werd vorig jaar ruim 2500 keer opgelegd. Daar zit je dan, als dakbedekker met drie man personeel. Het betekent een financiële ramp.

Bedrijven hebben de processen rondom arbeidsongeschiktheid niet onder controle. Jonge moeders worden na zwangerschapsverlof te snel beter gemeld, zo leert de praktijk. Soms gaan zij na een korte arbeidshervatting snel weer met verzuim. De ondernemer betaalt het gelag.

Voor werknemers die buiten hun schuld arbeidsongeschikt zijn geraakt, bijvoorbeeld door een verkeersongeluk, wordt de verhaalsactie vaak niet goed of onvolledig uitgevoerd. Opnieuw laten de ondernemingen bij regres geld liggen, vaak uit gemakzucht of ondeskundigheid.

Die staande praktijk schept kansen voor de intermediairs, is de stellige overtuiging van Schrijver. Zij moeten in zijn ogen de regisseurs worden van dat risicomanagement op sociale zekerheid. Dossiers aanleggen. Tijdig aan de bel trekken wanneer het verzuim- en re-integratiebeleid in de soep dreigt te lopen.

En natuurlijk laten zien dat door hun regiefunctie aantoonbaar geld wordt bespaard. In die rol kunnen zij een brugfunctie vervullen tussen de verzekeraars  en de bedrijven.

De concurrentie ligt niettemin op de loer. Payrollers, accountants, uitzendbureaus en factoringbedrijven zien eveneens kansen.

Intermediairs hebben dus nauwelijks keuze. Of ze concentreren zich op deze new business en worden consultants en specialisten, of hun rol op dat gebied zal de komende vijf jaar worden gemarginaliseerd.

Dan kun je volgens mij maar beter in de stoel van de regisseur gaan zitten.

0 reacties