Column: Pensioen, zorg of zegen?

Door: Jeroen de Munnik

De pensioenprofessionals hadden geen crisis nodig om te beseffen dat ons pensioenstelsel toe is aan een kritische analyse. Maar als zij zich hardop afvroegen of het huidige systeem ook in de toekomst nog wel houdbaar en betaalbaar zou zijn, vonden zij nauwelijks een luisterend oor. Daarvoor was de afstand tussen waan en werkelijkheid te groot.

Pas toen ook de pensioenwereld geraakt werd door de crisis brak het besef door dat zekerheden toch niet zo zeker waren. Pensioendeelnemers en -gerechtigden werden hardhandig geconfronteerd met het feit dat indexering geen vanzelfsprekendheid is. En daar hadden ze nooit bij stil gestaan. Het opperen van alleen al de theoretische mogelijkheid dat er gesneden zou kunnen worden in de nominale aanspraken – het ‘afstempelen’- sloeg in als een bom. Werkgevers, die ineens het predicaat sponsor opgeplakt kregen, zagen de bui hangen dat zij diep in de buidel moesten tasten om de gekelderde dekkingsgraden weer op orde te brengen.

Breder gehoor

En zo kregen de eerder gestarte discussies een breder gehoor. Wat dat betreft kunnen we spreken van een momentum. En dat moeten we benutten, voordat de ontstane bewustwording door het aantrekken van de economie onterecht weer ondersneeuwt.
Als de crisis ons één ding geleerd heeft, is het wel dat de communicatie rond de oudedagsverzorging tekort is geschoten. Hoewel een op de vier werknemers geen idee heeft in wat voor pensioenregeling ze zitten, meent het leeuwendeel over een zeer riante voorziening te beschikken. Eerder stoppen met werken is in hun optiek financieel gezien een fluitje van een cent. Liefst twee derde deel van de werknemers denkt dat na de pensioendatum de geldkraan open blijft staan, waaruit volautomatisch 70% van het laatstverdiende loon zal stromen. De verontrusting van de afgelopen maanden valt in het niet bij de commotie als zij straks de druppels tellen.

Juiste keuzes

Pensioen: het is onze zorg om het een zegen te laten zijn voor de deelnemers. En dat is mogelijk, omdat we in Nederland een solide stelsel hebben met veel professionele partijen.
Pensioen is de belangrijkste bron van inkomsten voor zo ongeveer de laatste twintig levensjaren en toch weet de gemiddelde Nederlander er weinig van. Daar moet onze gezamenlijke zorg vooral liggen. Laten we het ons aantrekken dat we er tot nu niet in geslaagd zijn hiervoor voldoende interesse te wekken en de mensen gaan helpen in het maken van de juiste keuzes.

Jeroen