Vakantie vieren – deel 2

Zoals eerder geschreven heb ik tot mijn grote genoegen de afgelopen weken de Griekse economie gespekt.

Ondanks berichten in Nederlandse kranten over stakingen op Griekse luchthavens, hebben we daar niets van gemerkt. Ook mijn koffer, die in Nederland was achtergebleven door een storing van de bagageband op Schiphol, werd een dag later keurig via de luchthaven van Athene nagezonden. Dus die krantenartikelen zullen wel door persbureaus uit andere vakantielanden verspreid zijn om de last-minutes hun kant op te laten komen.

Wat opviel in het dorpje waar we zaten, was dat er een aantal tavernes gesloten was. De luiken waren dicht en de tafels opgeborgen. Vast de kredietcrisis dachten we, met de krantenkoppen van de afgelopen maanden in ons achterhoofd.

Volgens de receptioniste van ons appartement was dat niet de reden van de leegstand. Twee grotere hotels in de buurt waren een jaar of twee geleden op “all-inclusive” overgestapt. Daardoor kregen de locale restaurantjes te weinig klandizie en zijn er een aantal gesloten. Gelukkig was er voor ons nog keuze genoeg, maar ik hoop dat die ontwikkeling de komende jaren in dat dorpje niet verder doorzet, of dat de kredietcrisis dit doet versnellen.

Op ons favoriete strandje vlogen gedachtes aan werk, financiële zaken, pensioenen en met het verkoelende briesje zonder moeite van mij af. Het vriendelijke opaatje dat de strandstoelen en parasols op dat strandje beheerde, inde de dagelijkse € 7,50 met een grote glimlach. Zodra er iemand vertrok schoof hij de stoelen weer recht, harkte het strand weer aan en klopte het zand van de stoelen.

Toch kon ik een iel werk-stemmetje in mijn achterhoofd het niet laten. Hoe zat dat hier met die pensioenleeftijd? Was die in Griekenland niet extreem laag? De strandstoelverhuurder leek een flink eind in de 60, maar werkte dit zomerseizoen iedere dag.

Het stemmetje brabbelde voort en voedde mijn gedachten: mocht mijn manager mij ooit bij zich roepen en aangeven dat ze eigenlijk niet zonder mij konden, maar het toch gingen proberen… 40 plaatsen… dagelijks 80% bezetting à € 7,50… in mei en september ietsje minder… iedere dag Griekse zon… souvlaki… feta… olijven… wijn…

Bestaat er een mooiere pensioenvoorziening?

(Ik begreep later van een dorpeling dat de vergunningen voor dit soort activiteiten door gemeenten uitgegeven of verpacht werden aan de mensen in het dorp met een minimaal inkomen. Dus die onderneming zal er waarschijnlijk niet van komen, maar het was wel een mooie droom.)

Misjah