Van de tribune: Niets is erger dan een vierde plaats

Hoewel in de sportwereld doorgaans alleen de zege telt, is deze stelregel op een olympisch toernooi niet van toepassing. Ook een zilveren of een bronzen medaille wordt namelijk gevierd alsof het een overwinning betreft.

Niet zo verwonderlijk, want de olympiaden zijn de grootste sportevenementen ter wereld en iedereen kijkt mee. Wanneer je als boogschutter wereldkampioen wordt, is er geen kip die het weet. Pak je echter brons op de Olympische Spelen, dan sta je op het bordes naast de koningin. Een klein verschilletje dus. Een mooi voorbeeld was de wielerwedstrijd in Barcelona, waar drie renners met hun armen in de lucht over de streep kwamen. De Nederlandse zilveren medaille winnaar Erik Dekker juichte zelfs al eerder dan Fabio Casartelli, de betreurde Italiaan.

Met olympisch eremetaal ben je in mijn ogen de gelukkigste mens op aarde en kun je vredig sterven. Daarom had ik vandaag ook zo te doen met Margot Boer. De sprintster eindigde op de 1500 meter op de vierde plaats. Saillant detail: Op de 500 meter behaalde ze hetzelfde resultaat. Een vetlederen medaille. Vierde op de Olympische Spelen is hetzelfde als tweede worden op een Nederlands kampioenschap. Het is de slechtste plek denkbaar en het leidt doorgaans tot een tranendal of een ferme vloek.

Margot Boer maakt dit gevoel dus gewoon tweemaal in een week mee. Je zou voor minder met je hoofd tegen de muur bonken. Niet op het podium, geen medaille, geen huldiging in het Holland Heineken Huis, geen felicitaties van god en iedereen en geen tripje naar het paleis. De Canadese zangeres Alanis Morissette zong het treffend. ‘It’s meeting the man of your dreams and then meeting his beautiful wife.’ Zo dichtbij, maar toch zo ver weg.

Wat het voor de Control-schaatster nog vervelender maakt, is dat uitgerekend een landgenoot wél naar de huldigingshut mag. Met goud nota bene. Het scheelde slechts 0,14 seconde of Boer had met Ireen Wüst meegegaan. Nu heeft ze vast een tijdschrift gelezen of naar ijshockey op tv gekeken en moet ze straks aan haar collega vragen hoe het was. Hoe zuur moet het voor de 24-jarige Zuid-Hollandse zijn dat er een plak op een nachtkastje van de TVM-schaatser ligt en bij haar vast een dik boek.

Ik ben een fan van Margot Boer. Geen idee waarom, maar ik zie haar graag schaatsen. Ik zie haar ook graag rondlopen, daar niet van, want Margot Boer is iemand waar je graag naar kijkt. Naast dat het een prachtige meid is, heeft ze een vriendelijk gezicht en licht dichtgeknepen pretoogjes. Ik word vrolijk als ik die eigenschappen bij een mens zie. In Vancouver zijn types als Boer niet te tellen. Dit komt vooral omdat vriendelijkheid iets is wat bij de Canadees zit ingebakken. Chagrijn is hier een niet bestaand woord.

Het is helemaal vreemd om supporter te zijn van iemand zonder noemenswaardige erelijst. In het voetbal bijvoorbeeld kan dit gemakkelijk, omdat de woonplaats een rol speelt. En als je dan in Harkema woont, is Harkemase Boys een logische keuze. Goed, Margot heeft een medaille gehaald op de laatste WK afstanden, maar verder moet de palmares nog groeien. Maar ja, daar helpen deze vierde plekken dus niet echt aan mee.

Margot Boer is een echte rouwdouwer en dat spreekt me nog het meest in haar aan. Zo een van ‘niet lullen, maar poetsen’. Een nuchtere meid, die er waarschijnlijk eerder vrede mee heeft dat ze geen medaille won, dan ik. Ik heb geen idee of ze de ploegenachtervolging rijdt, maar ik hoop het wel. Dan ga ik juichen voor de medaille, die er gewoon moet komen. Het is onmenselijk om een sporter met twee keer net niks naar huis te sturen. Dan kan ze daarna samen met Ireen naar de huldiging en kan het boek van het nachtkastje. Hup Margot!

John den Braber is freelance muziek- en sportjournalist. Hij publiceert onder meer in Off The Record, Wieler Magazine en Revu. In een vorig leven was de Rotterdammer topsporter en nam hij als wielrenner tweemaal deel aan de Olympische Spelen.

Margot Boer in actie