Van de tribune: Teamspirit begint op de eerste dag

Wie in Canada de tv aanzet, ziet dat er veel wordt gesproken over de Olympische Spelen. Niets bijzonders, zou je zeggen. Opvallend genoeg gaan de meeste discussies en actualiteitenprogramma’s echter niet over wie de eerste gouden medaille wint, Kramer de ongekroonde speedskating-king van Richmond wordt of dat Canada het ijshockeytoernooi móét winnen. Nee, de talk-of-the-town is momenteel het weer. Want in Vancouver, en vooral omstreken, lijkt het eerder herfst dan hartje winter.

Hoewel de Canadezen er alles aan doen om de sporters en hun supporters in de stemming voor prachtige wintersport te brengen, overal zie je namelijk de olympische ringen en het Stonehenge-achtige Vancouver-logo, is het gebrek aan sneeuw toch wel een domper voor de vriendelijke Noord-Amerikanen. De weerman vertelt ieder uur, met de schouders naar beneden en het hoofd gebogen, dat er weer neerslag aankomt. Niet het gewenste witte poederachtige goedje, maar het doorzichtige natte spul. Een paraplu is momenteel in olympisch Vancouver een logischer accessoire dan wollen wanten.

Het zal de Nederlanders voorlopig worst zijn, want hun vedetten hebben geen behoefte aan een dikke laag sneeuw op het werkterrein. En als de fans dat wilden, waren ze wel thuis gebleven of naar de Verenigde Staten gereisd, waar bijkans alles onder een witte deken bedekt ligt. Nee, die sneeuw is alleen maar lastig en kan ervoor zorgen dat de tamelijk korte voetreis van de schaatshal naar het Holland Heineken Huis een hachelijke wordt, vanwege de gladheid. Onze helden strijden namelijk in een overdekte arena, waar sedert de gloriedagen van Veldkamp en Koss niet eens meer een sneeuwrandje op het ijs ligt om de banen te scheiden.

Het eerste spektakelstuk van de aankomende twee weken was voor mij persoonlijk heel speciaal. Want hoewel ik zelf tweemaal aan de zomerspelen deelnam, moest ik de openingsceremonie steeds voorbij laten gaan. NOC*NSF verbiedt atleten die binnen twee dagen na de kick-off moeten sporten namelijk om mee te lopen in de indrukwekkende atletenparade. De sportkoepel heeft natuurlijk gewoon gelijk, want zo’n marathononderneming –je staat enkele uren op je benen en moet ook nog eens vooraf heel lang wachten- is een aanslag op het lichaam en dat moeten we onze ‘vroege’ gouddelvers besparen.

Toch is het jammer dat niet ons hele team trots het stadion inliep, want tijdens de Olympische Spelen is teamgevoel namelijk een niet te onderschatten factor, die in de loop van het toernooi bepalend kan zijn voor succes of algehele malaise. Chef de Mission Henk Gemser weet dit als geen ander, maar moet ook wijze –bijna vaderlijke- beslissingen nemen. In zijn hart zou Gemser het liefst al zijn jongens en meiden het stadion in laten lopen, nee zelfs laten rennen. Met vreugdesprongen, jubelkreten en zwaaiend naar al die terug wuivende sportfans in het prachtige BC Place. ‘Geniet ervan hè’, zou Henk zeggen en hij zou ze na afloop nog een high five geven. Soms heb je echter een ‘schoolmeester’ nodig die iedereen bij de les houdt. Een ondankbare taak die Gemser graag op zich neemt, want uiteindelijk tellen slechts de prestaties op de schaatsbaan en dat weten de sporters zelf natuurlijk ook. Hoe speciaal een olympische ouverture ook mag zijn.

De openingsceremonie was er een om nooit te vergeten. De Canadezen hadden goed begrepen dat het vuurwerkspektakel van Peking niet te overtreffen zou zijn en brachten een ingetogen en emotionele show, die de  roots van het land voor de rest van de wereld blootlegde. Het stadion was volledig wit, waardoor videoprojectie tot kunst kon worden verheven, en de publieksparticipatie was ontroerend. Het meest memorabele moment van de avond was echter vooraf niet gepland. Georgië kreeg een staande ovatie toen de ploeg de BC Place binnenkwam. Hun landgenoot Nodar Kumaritashvili was namelijk enkele uren voordien verongelukt op de olympische rodelbaan. Toch kwamen de Oost-Europeanen naar de ceremonie om hun land te vertegenwoordigen. Over teamspirit gesproken.
Vandaag gaat met de vijf kilometer voor mannen de spelen voor de oranjefans écht van start. Hopelijk kan Nederland meteen een eerste gouden medaille ophalen en blijkt dit de voorbode van een geweldig toernooi. Want ook al heb je de openingsceremonie aan je voorbij laten gaan; een grotere stimulans dan een ‘vroege’ gouden plak is er natuurlijk niet.

John den Braber is freelance muziek- en sportjournalist. Hij publiceert onder meer in Off The Record, Wieler Magazine en Revu. In een vorig leven was de Rotterdammer topsporter en nam hij als wielrenner tweemaal deel aan de Olympische Spelen.
http://www.denbraber.nl

Openingsceremonie Olympische Spelen