Van de tribune: Beroemd in Vancouver

Dat de Olympische Spelen als een magneet werken op de wereldbevolking, is me de door de jaren heen wel duidelijk geworden. Vanuit alle landen reizen supporters richting Vancouver om hun landgenoten aan te moedigen. Iedereen wil bij de olympiade zijn. Ook bekende Nederlanders laten graag hun gezicht zien – zeker wanneer er grote kans is op succes – en zijn dan ook ruimschoots vertegenwoordigd.

In Vancouver struikel je dus over de beroemde mensen. Sommigen zijn echter niet zo bekend dat er bij mij direct een belletje gaat rinkelen als ze naast me komen zitten. Ook vandaag was het weer raak bij de 1000 meter mannen. Alleen al in mijn vak zaten Peter Heerschop, Jan Smit, Vigo Waas, Barbara de Loor, Yvonne van Gennip, Edwin Evers, Nick en natuurlijk Simon. Een simpele optelsom van de andere tribune-delen geeft aan dat er dus minimaal 200 beroemde landgenoten in de house waren.

Uiteraard trekken celebrity’s veel bekijks en ik verwonder me hoe ongemanierd ze soms worden behandeld door andere oranjeklanten op de tribune. Ik kan mijn ogen dan ook niet geloven als één van mijn landgenoten, herkenbaar door een volledig rood-wit-blauw tenue, pontificaal voor Edwin Evers gaat staan om hem te fotograferen. De radio-dj kijkt zijn sidekick vragend aan, maar die heeft ditmaal geen gevatte opmerking. Omdat het toestel blijkbaar iets te gecompliceerd functioneert, lukt het de man niet direct. Hij blijft echter toch bijna een minuut schaamteloos voor de neus van Evers staan. ‘Ach, het hoort erbij’, zegt hij nadat ik wél op oogcontact heb gewacht om hem iets te vragen. Ik ben namelijk benieuwd hoe een BN’er, zoals dat tegenwoordig heet, de spelen beleefd.

Er zijn namelijk drie categorieën beroemde bezoekers te onderscheiden: Oud-atleten, bekende schaatsliefhebbers en coryfeeën die in Vancouver werken. Evers behoort tot de laatste categorie. Iedere avond maakt hij namelijk zijn Radio 538 ochtendprogramma vanuit Vancouver. Door het tijdsverschil wordt Evers Staat Op rond middernacht opgenomen midden in het Holland Heineken Huis. ‘Op zich heerlijk, want we kunnen nu iedere dag uitslapen en dat zijn we niet gewend’, vertelt de populaire programmamaker.

Wanneer ik refereer aan het interview dat hij had met de beschonken Erica Terpstra, want dat krijg je natuurlijk als je rond middernacht nog in het Holland Heineken Huis rondhobbelt, moet hij lachen. ‘Ja, daar is nogal wat ophef over in Nederland, hoorde ik. Dat hebben we toch maar mooi bereikt vanaf de andere kant van de wereld. Maar zonder gekheid, wat een onzin, laat dat mens lekker genieten.’ Stiekem ben ik het met Evers eens, want ik ken niemand die zo veel passie voor haar vak heeft als de voorzitter van het NOC*NSF. Ze deelt zich het liefst in drie stukken, om alle Nederlandse sporters in actie te kunnen zien.

Tijdens de Olympische Spelen van Sydney zat ik naast haar op de tribune toen Leontien van Moorsel haar eerste goud veroverde. Ik was verbaasd dat Terpstra, zelf oud-zwemster, niet bij de 100 vrij van Pieter van den Hoogenband was. ‘Ik zat hier tijdens de halve finale ook’, verklaarde ze haar keus. ‘Leontien vroeg me of ik weer wilde komen en ook met dezelfde kleding aan. Die heb ik dus uit de wasmand gevist, want ik ben zelf ook heel bijgelovig.’ Sindsdien kan deze dame bij mij niet meer stuk, dat begrijpt u. Het lijkt me sowieso niet gemakkelijk om een publiek figuur te zijn. Tijdens de 5000 meter van Sven Kramer zat ik naast de hevig rondzwaaiende Marco Borsato. De volkszanger werd verschillende malen in beeld gepakt door de Nederlandse tv-mensen, waardoor ik ook op de buis was. Toen ik dit na twintig sms’jes doorhad, was ik me vervolgens constant bewust van mijn houding. ‘Staat mijn gulp niet open’ en niet in je neus peuteren’, waren gedachten die me voortdurend bezighielden.

Halverwege de ritten zie ik plots schaatsgrootheid Ard Schenk zitten. Hij was me nog niet opgevallen omdat hij nog niet van zijn plek was geweest. Zelfs niet om een kop koffie te halen. Schenk kijkt schaatsen en hoeft niet zo nodig ‘gezien’ te worden en hij heeft al helemaal geen behoefte aan een lomperik die hem uitgebreid fotografeert. Schenk ziet er fit uit, want hij sport nog iedere dag. Zijn afgetrainde gezicht vertrekt echter als hij na de laatste rit van de 1000 meter, net als de rest van het stadion, ziet dat onze landgenoten buiten het podium vallen.

Ik weet zeker dat Schenk nu een baaldag heeft en zich vanavond niet zal laten zien in de hotelbar, laat staan in het Holland Heineken Huis. Wanneer alle beroemde landgenoten al richting de borrel zijn, zit Schenk nog op zijn stoeltje in de Richmond Oval. Shani Davis krijgt zo namelijk de bloemen als winnaar van de dag. De Noord-Hollander weet dat je daar bij hoort te zijn. Sterker nog: moet zijn. Een echte liefhebber blijft tot de prijzen zijn verdeeld. Als schaatser stopte hij ook niet een ronde voor tijd. Eigenlijk zijn oud-atleten de enige BN’ers die op een olympische venue thuishoren, bedenk ik me terwijl ik naar de drievoudig olympisch-, wereld- en Europees kampioen kijk. De rest moet maar lekker in het Holland Heineken Huis blijven.

John den Braber is freelance muziek- en sportjournalist. Hij publiceert onder meer in Off The Record, Wieler Magazine en Revu. In een vorig leven was de Rotterdammer topsporter en nam hij als wielrenner tweemaal deel aan de Olympische Spelen.

Nu ook wereldberoemd in Vancouver