Van de tribune: De paardenfluisteraar van Shani Davis

Ons land was in extase toen Mark Tuitert het goud greep op de 1500 meter. Eén Nederlander had echter zijn bedenkingen. Niet dat hij het zijn landgenoot niet gunde, maar Shani Davis is zijn favoriet. Sterker nog: John Postma heeft een spirituele band met de Amerikaan en “voelt” zijn gemoedstoestand. Ook al zit er een oceaan tussen beiden.

Via een vriend kwam Postma ooit met de olympisch kampioen 1000 meter in contact. Davis was geblesseerd en daardoor zwaar gedemotiveerd. Hij lag een week lang op bed in Heerenveen. Op aanraden van Postmas makker bezocht Davis de Fries, die hem in zijn massagesalon behandelde aan de zere voet. ‘De dag nadien reed hij een baanrecord in Thialf’, zegt Postma trots. ‘Sindsdien heb ik echt een band met hem opgebouwd en die gaat verder dan vriendschap. Hij voelt zich bij ons thuis ook extreem op zijn gemak. Hij zit bijvoorbeeld relaxed in de manege bij de hond, terwijl hij normaliter bang voor die beesten is. Ik voel daarnaast gewoon of het goed of slecht gaat met hem. Laatst belde ik hem op, want er was duidelijk wat mis. Bleek dus dat hij ziek was.’

Postma is een excentrieke verschijning, die doorgaans gekleed gaat als Crocodile Dundee, inclusief hoed. Maar wanneer de man uit Gorredijk begint te praten hang je aan zijn lippen. Ooit viel hij tien meter naar beneden en was daarna twintig minuten klinisch dood. ‘Een prachtige ervaring, waar ik op mijn paard naar een wit licht reed. Halverwege werd ik echter gedwongen om te keren. Toen vond ik dat nog jammer, want ik zag mooie dingen. Nu begrijp ik de werkelijke reden.’

De Fries werd namelijk in zijn revalidatieproces behandeld op een holistische manier met oosterse invloeden. ‘Massages die veel dieper gaan dan normaal en zodoende het lichaam en de geest weer samenbrengen. Je moet namelijk met je hart leven. Alles wat je met je hoofd wil doen, lukt niet.’ Postma herstelde opvallend snel en frappanter nog; bleek dezelfde gave te hebben als zijn genezers. Sindsdien heeft hij er zijn levensmissie van gemaakt om mensen te helpen en is hij voortdurend op zoek naar nieuwe technieken. ‘Ik ben eveneens paardenfluisteraar en heb daarnaast onder meer uitgevonden dat MS te genezen is met een bijensteektherapie. Mijn vriendin heeft deze ziekte namelijk en ze gaat sinds deze behandeling heel goed vooruit.’

Ondanks de effectiviteit van de behandelingen die Postma bij Davis uitvoerde, moest de Amerikaan wel wennen aan zijn aanpak, en meer nog: het eindresultaat. ‘I don’t know what is happening to me. I feel so strange, but wonderful’, zei hij. Ik mocht de dag nadien weer in Thialf langskomen en heb hem nogmaals behandeld. Tijdens de rit had hij mij ‘gevoeld’, dat is toch mooi om te horen.’ Davis laat zijn geestesvriend regelmatig overkomen en heeft hem zelfs in de Amerikaanse schaatsscene wegwijs gemaakt.

Postma behandelt daardoor nu ook veelvoudig olympisch kampioen shorttrack Apollo Ono. In Nederland staan de toppers echter niet in de rij om zich door Postma te laten kneden. ‘Wij vinden spiritualiteit sowieso een ver-van-mijn-bedshow en willen harde bewijzen. Donkere mensen zijn daarbij veel gevoeliger en staan meer open voor emoties.’ Postma denkt dan ook dat hij Marianne Timmer wél in Vancouver had gekregen. ‘Binnen vier weken had ze weer op het ijs gestaan. Ik heb het aangeboden, maar ze wilde niet. Ik werk namelijk met bioresonantie en dat versnelt het helingsproces van veel ziekten en blessures.’

Ondanks de verbintenis tussen Davis en de Nederlander heeft hun relatie een tik gekregen. Postma mocht namelijk niet bij de Amerikaan langs voor zijn 1500 meter rit. ‘Pure kift en jaloezie van hun begeleidingsteam. Ik weet zeker dat dit hem de zege heeft gekost.’ Ook de dominante moeder van Davis is volgens Postma een heuse stoorzender in zijn persoonlijke ontwikkeling. ‘Waarom denk je dat hij bij ons in Gorredijk tot rust komt? Iedereen wordt gek, wanneer hij constant negatieve energie om zich heen heeft.’

Schuchter als ik ben, luister ik het verhaal van de Fries aan, maar neem het toch een beetje met een korreltje zout. Dan laat hij mij een foto zien waarop Davis bij hem ligt te creperen. Postma lacht op de plaat en lijkt te denken ‘maar dit is wel goed voor je jongen.’ Mannen met een gave moet je sowieso niet te veel tegen de haren instrijken. Wie weet wordt het tegen je gebruikt. Ik heb dan ook besloten te geloven in de speciale krachten van de Fries en adviseer alle sporters van Nederland bij blessures af te reizen naar Gorredijk. Hopelijk krijgt Postma het dan zo druk, dat hij geen tijd heeft om voor de buitenlandse concurrentie te werken. Want zo’n fout als bij de 1500 meter maakt Davis natuurlijk niet nog een keer…

John den Braber is freelance muziek- en sportjournalist. Hij publiceert onder meer in Off The Record, Wieler Magazine en Revu. In een vorig leven was de Rotterdammer topsporter en nam hij als wielrenner tweemaal deel aan de Olympische Spelen.

Shani Davis op de pijnbank bij Postma