Van de tribune: Kramer vs. Kramer

Een jaar geleden won Sven Kramer tijdens het WK afstanden driemaal goud. Het was dan ook niet zo gek dat hij tijdens een wandeling door Vancouver om een handtekening werd gevraagd. De gillende meisjes die op de Fries afstormden waren echter abuis. Ze dachten namelijk dat ze ijshockeyer Sidney Crosby zo maar door hun stad zagen slenteren. Van de Nederlandse schaatser hadden ze nog nooit gehoord.

De Canadees en de Nederlander lijken als twee druppels water op elkaar. Opvallend genoeg blijft de gelijkenis niet bij het uiterlijk beperkt. Beiden zijn uitmuntende sporters, die op hun vakgebied tot de absolute wereldtop behoren. De ‘Kramers’ zijn daarnaast midden twintig, beoefenen een sport op het ijs en kwamen met maar één doel naar Vancouver: goud. Beiden wonnen inderdaad een olympische titel. Het grote verschil: voor de ene Kramer was dit resultaat een jongensboek-scenario en voor de andere Kramer een sof.

Sven Kramer had stiekem al gedroomd om met drie gouden medailles terug in Nederland te komen en op het paleisbordes naast de koningin plaats te nemen. Nu staan Tuitert en Sauerbreij met een grote glimlach naast Hare Majesteit als dé vedetten van de spelen. Kramer, de man die drie keer de beste was, maar slechts één keer won, komt met een kater thuis in plaats van een zak vol medailles.

‘Tweelingbroer’ Sidney was ook op zoek naar eeuwige olympische roem. Hij had echter maar één keer kans op een gouden ijshockeyplak en was daarbij ook nog eens afhankelijk van zijn ploegmaten. De druk op de schouders van de man uit Cole Harbour was immens. In Canada waren er namelijk slechts twee titels die echt gewonnen móesten worden: curling en ijshockey. De rest was meegenomen. De tv zond gedurende het toernooi ieder kwartier een promo uit met de slogan ‘Let’s make sure they know who’s game they’re playing.’ Canada is hockey en hockey is Canada. Het is geen sport, maar een religie in dit land.

Hoewel ik geen ijshockeyfan ben, loop ik daardoor toch gespannen naar de Ierse pub, waar ik met NOS-collega’s naar de finale ga kijken. Dit moet voor Canadezen net zo spannend zijn als wanneer ons voetbalteam in Rotterdam de finale van het WK speelt. De kroeg is natuurlijk volgepropt met mensen, die allen rood-wit dragen. De wedstrijd is ongemeen spannend, maar de Canadezen lijken het toch te gaan halen. Twintig seconden voor het eindsignaal maken de Amerikanen echter gelijk. Bij ijshockey volgt dan een sudden death, wat betekent: wie het eerst scoort wint. Wonderboy Crosby, die tot dan toe een vrij onopvallende wedstrijd speelt, schiet met een prachtige draai de beslissende in het net. Het café ontploft na de Crosby-show en mensen vallen elkaar schreeuwend en huilend in de armen.

Als ik naar buiten loop zie ik overal toeterende auto’s met wapperende vlaggen. Een man met een grote snor zwaait ook met een Maple Leaf en ik feliciteer hem spontaan. Hij lacht en bedankt me. Op dat moment besef ik dat ik de afgelopen twee weken van de de Canadezen en hun land ben gaan houden. Daarom gun ik ze deze gouden plak ook zo. Zij verdienen het niet dat hun feestje met een domper eindigt. Het is de bekroning voor het organiseren van een van de mooiste Olympische Spelen ooit, maar ook een goedmakertje voor al die jaren dat ze in de schaduw van de arrogante Amerikanen hebben gestaan.

Natuurlijk heeft Sven de wedstrijd van zijn ‘broer’ gezien, hij was naar verluidt zelfs in het stadion. Hopelijk heeft hij daardoor nog meer inspiratie gevonden om over vier jaar alles in Sochi aan stukken te rijden. Ik vraag me af wat hij dacht toen Jaques Rogge een paar seconde wachtte voor hij Crosby het goud omhing. BC Place ging daardoor helemaal los en Sven droomde vast even vooruit in de tijd. Hij keek naar Crosby en zag zichzelf letterlijk staan. De held van een natie en de redder van de sport die haar zo lief is. De vedette die zich deed gelden, toen het écht nodig was.’

‘Onze’ Kramer wil namelijk ook zo’n olympisch moment, waarop heel het land van hem houdt. Schaatsen is immers ónze sport. Hopelijk gebeurt het, want de enige stralende ‘Kramer’ in Vancouver was Crosby. Zijn vreugde-explosie belooft echter veel voor wat ons in olympisch Rusland te wachten staat. Let’s make sure they know who’s race they’re racing, Sven!

John den Braber is freelance muziek- en sportjournalist. Hij publiceert onder meer in Off The Record, Wieler Magazine en Revu. In een vorig leven was de Rotterdammer topsporter en nam hij als wielrenner tweemaal deel aan de Olympische Spelen.

Crosby en Kramer: Het zouden écht broers kunnen zijn